Ewidencjonowanie środków trwałych, sposoby ustalania wartości początkowej

Zgodnie z art. 22d ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnik ma obowiązek prowadzenia ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Składniki majątku ujmuje się w niej najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego.

Ewidencja środków trwałych powinna zawierać następujące elementy:

Ważne!!!
Niskocenne środki trwałe, czyli takie których wartość początkowa nie przekracza 3.500 zł, nie muszą zostać wykazane przez podatnika w ewidencji środków trwałych, przy czym w tej sytuacji wydatki poniesione na ich nabycie stanowią koszt uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.

Sposób określenia wartości początkowej, według której środki trwałe ujmowane są w ewidencji, jest odmienny w zależności od tego, jaką drogą nastąpiło nabycie (art.22g ustawy o PIT). I tak za wartość początkową uważa się w przypadku:

Za cenę nabycia uważa się – zgodnie z art.22g. ust.3 updof - cenę należną zbywcy powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka do używania: w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, pomniejszoną o podlegający odliczeniu podatek od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.

Z kolei za koszt wytworzenia (art.22g. ust.4 updof ) uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia rzeczowych składników majątku, usług obcych, wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Nie zalicza się tu wartości własnej pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka do używania.

W przypadku, gdy nie można ustalić ceny nabycia przed dniem założenia ewidencji, wartość początkową tych środków przyjmuje się w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji.

Inaczej jest, jeżeli podatnik nie może ustalić kosztu wytworzenia. Wówczas wartość początkową środków trwałych ustala się w wysokości określonej z uwzględnieniem cen rynkowych przez biegłego, powołanego przez podatnika.